Ervaringen van Leden

Tom Franssen

tomMijn naam is Tom Franssen. Ik ben in augustus 2005 met karate begonnen. Ik had al een aantal sporten geprobeerd voordat ik bij karate uitkwam. Ik was vroeger al een grote fan van vechtspellen op de computer zoals Mortal Kombat en deed veel moves na met mijn oudere broer. Omdat een vechtsport mij wel leuk leek had ik wat op internet rondgekeken en kwam ik bij Budosporten Elhatri uit.

Zo ging ik dus met de auto voor een proeles vanuit Boekel helemaal naar Eindhoven. Destijds best spannend om ergens binnen te stappen bij een vreemde sportschool waar ze ook nog eens aan vechtsporten doen. De mensen waren super vriendelijk en ik heb me geen moment ongemakkelijk gevoeld.

Het leuke aan karate vind ik de verschillende onderdelen: kata’s (een vastgestelde aantal bewegingen), kumite (webstrijdvechten tegen elkaar) en basistechnieken. Doordat er deze opsplitsing is gemaakt gaat het nooit vervelen. Als ik zin heb om te focussen op techniek ga ik kata doen en als ik mijn energie even kwijt moet dan kumite. Omdat karate een oplopende moeilijkheidsgraad heeft kan bijna iedereen het leren. Je begint met simpele stoten en verdedigingen en na verloop van tijd ga je steeds moeilijkere technieken leren. Ook is het leuk dat je steeds nieuwe graden kan halen. Hierdoor heb je echt het gevoel dat je voortgang boekt met karate.

Nu 9 jaar verder ben ik veel gezonder geworden door karate-do. Ook mijn lenigheid is erg vergroot. Het heeft zeker een positieve invloed gehad op mijn leven. Ook is de nieuwe sportschool op de Raedeckerstraat erg fijn trainen omdat er zoveel ruimte is. Ik kan het iedereen aanraden om een keer een proefles te volgen!

Annelies van Bronswijk:

Mijn ervaring met personal training

Aardedonker, nat, storm en een schoenveter als lont. Het nieuwjaarsvuurwerk was lastig aansteken met mijn stijve artroseknie en andere gewrichten. Ergerlijk!

Meer dan 40 jaar karatetraining, 20 jaar geleden zelfs de derde bruine band gehaald , zo nu en dan karatescheidsrechter, maar al anderhalf jaar geheel sportloos, en dan op mijn 67e niet meer goed kunnen bukken. Zeer ergerlijk!

Ik begreep dat het zo niet langer kon. Ik had eerder zonder succes gezocht naar Shotokan karate bij mij in de buurt. Vanuit de Betuwe was dat altijd een verre grote stad (Nijmegen, rond Utrecht). Gorcum was dichterbij, maar daar heeft de KBN alleen Wado.

Mijn laatste club, Budosporten Elhatri, hoewel 75 km ver, bleef over. Per auto een even lange reis als naar de clubs in rond Utrecht of in Nijmegen, maar bij Elhatri kende ik de Sensei als een kundig leraar. Begin januari El Hatri Sensei snel gebeld met de vraag of ik met mijn handicaps privéles kon krijgen met in achtneming van al mij sta-, loop en bukproblemen. Het kon!

Nu, 5 maanden later, is het nog steeds moeilijk om veters te strikken, maar kracht en soepelheid zijn langzaam maar zeker aan het terugkomen. Ik knal niet alleen harder tegen bokszak en trapkussen, maar merk ook dat ik tuinwerk weer veel interessanter vind!

De wekelijkse privéles ontwikkelde zich al snel tot een ware ‘personal training’ die gedeeltelijk uit zittende oefeningen (op trap 1e of 2e van de prijsuitreikingsblokken) en voor de rest uit staande oefeningen bestaat. De ‘uke waza’ en ‘kata’ krijgen hiermee ene nieuwe laag, die van de bewust-correcte techniek en aangepast aan mijn langzaam verbeterende conditie. De grootste uitdaging is wel om de Heian kata en Tekki shodan zittend uit te voeren met de juiste armen en benen, zonder me om te draaien. Aan de ‘geri waza’, mijn grootste probleem, zijn we onlangs meer uitgebreid begonnen.

Het oefenen van de deelbewegingen heeft Sensei slim ingepast in technieken met bal, stok en vooral de flexibele staf van schuimplastiek. Hij heeft precies door welke spieren extra oefening nodig hebben. Geweldig!

Ik ben er nog lang niet. Volgens Sensei mijn eigen verantwoordelijkheid, want ik had iedere dag thuis een half uur moeten oefenen. Dat is er niet van gekomen. Vijf of tien minuten lukt net. Kortom, ik moet er nog wat harder tegenaan om weer op volle kracht een gewone groepsles te kunnen volgen. Ik teken dus weer snel bij voor een volgende serie privélessen! Met dank aan de personal trainer El Hatri Sensei!

Annelies van Bronswijk, vroeger 1e kyu Shotokan

9 juni 2014

Dick van Gestel:

Hoi allemaal,
Mijn naam is Dick van Gestel en hoewel ik sinds februari lid ben van de vereniging zullen niet veel mensen mij kennen (wat andersom ook geldt). Een korte kennismaking:
Ik ben 28 jaar en kom uit Budel (wat inhoudt dat ik iedere donderdagochtend minimaal 1 uur op weg ben naar de dojo). Op donderdag volg ik 2 uur privé-les, wat mij zeer goed bevalt. Het voordeel vind ik dat je heel gericht aan je techniek kunt werken, zonder dat je afgeleidt wordt door dingen om je heen. Dat deze trainingen hun vruchten afwerpen blijkt wel uit het feit dat ik inmiddels groene band heb. Het is natuurlijk wel zo dat je ook thuis moet oefenen om snel vooruitgang te kunnen boeken.
Ook had ik al wat ervaring met zelfverdediging, want ik heb vroeger aan tae kwon do gedaan en ook op het C.I.O.S. heb ik zelfverdediging gedaan. Dat ik voor privé-lessen gekozen heb komt mede door het feit dat ik iedere avond moet werken als tennistrainer en dus geen tijd heb om s’avonds te trainen. Ook weet ik als tennisleraar wat de voordelen zijn van het volgen van lessen in kleine groepen. Na afloop van iedere training heb ik dan ook het gevoel dat ik weer echt wat heb bijgeleerd.
Verder ben ik ook van plan om op een andere manier bij de vereniging bezig te zijn (misschien in het PR-team). Wat ik wel een beetje jammer vind is dat veel clubaktiviteiten op zaterdag zijn en omdat ik dan moet werken kan ik niet veel aan aktiviteiten meedoen. Zondag zou mij veel beter uitkomen, maar dat geldt natuurlijk niet voor iedereen.
Nou, dit was een korte kennismaking van mijn kant. Tot slot wil ik zeggen dat ik hoop dat ik nog lang privé-lessen kan blijven volgen en dat iedereen net zoveel plezier aan karate mag beleven als ik.
Met sportieve groet, Dick

Mireille:

Wat is karate voor mij….Om dat uit te leggen moet ik even terug naar hoe het allemaal zo gekomen is.
Ik was altijd redelijk druk bezig met werk en had weinig tijd voor sporten, bovendien waren er ook niet veel sporten die mij aanspraken. Een tijd ging dat goed omdat mijn werkgever op het bedrijfsterrein een fitnesscentrum had, zodat ik daar toch nog iets aan sport kon doen. Dat verdween op het moment dat ik begin 2001 van werkgever veranderde. Het sporten kwam toen helemaal niet meer aan bod, maar ik merkte wel ik stijver werd en sneller last kreeg van mijn rug.
Uiteindelijk kreeg ik het dringende advies om vanwege andere gezondheidsklachten toch eens wat aan sport te gaan doen, wat voor sport dan ook. Voor mij moest aan een aantal voorwaarden voldaan worden: mijn conditie moest verbeteren, ik moest leniger en soepeler worden en ik moest het individueel kunnen doen, zodat ik flexibel kon blijven in mijn tijdsindeling. Toen ik een en ander aan een collega vertelde, kwam hij met de opmerking ‘waarom ga je niet aan karate beginnen?’. Mijn verbaasde antwoord was ‘karate?’. Op dat moment wist ik namelijk nog niet veel van karate, en al helemaal niet van de manier waarop karate getraind dan wel beoefend wordt. Het enige beeld wat ik erbij kon plaatsen was het doormidden slaan van plankjes…. en dat kon niet alles zijn (plankjes doorslaan is wel erg leuk hoor! red.) Toen ik dat eenmaal had uitgelegd aan mijn collega kwam hij met het idee dat ik maar beter eens mee kon gaan voor een proefles, met andere woorden meedoen, dan wist ik tenminste waar we het over hadden.
Zo gezegd zo gedaan. Nadat ik weer bijgekomen was van de spierpijn van de oefenles besloot ik om karate te gaan volgen. Voorlopig heb ik gekozen voor de privé lessen op de donderdagochtend en heb ik intussen de gele band gehaald. Van tijd tot tijd heb ik nog steeds spierpijn, maar ik kan goed merken dat het al resultaat heeft. Daarbij geeft het voldoening dat je je voortgang kunt vastleggen door middel van examens waarna je een nieuw stuk techniek krijgt voorgeschoteld om op te gaan oefenen, dat voorkomt dat je je gaat vervelen.
Kortom, ik ben zeer tevreden met mijn keuze, en nog altijd blij met de suggestie van mijn collega!

Niek van Oijen:

Privélessen karate.niek

Toen ik in september vorig jaar het idee oppakte om weer met karate te beginnen, had ik eigenlijk helemaal niet aan privé-training gedacht. Enthousiast ben ik toen gestart met de groepslessen waarbij ik me, samen met mijn mede karateka’s, opnieuw de basisprincipes van karate probeerde in te prenten. En alhoewel de groepstrainingen altijd zeer professioneel worden uitgevoerd – van de uitgebreide warming-up’s tot en met de groepsactiviteiten en aansluitend de cooling-down’s – had ik toch de behoefte aan een intensievere begeleiding.

Na een afwezigheid van ruim 8 jaar in de dojo wilde ik de diverse technieken weer zo goed mogelijk onder de knie krijgen. Doordat ik de afgelopen jaren alleen aan conditiesport had gedaan, waren mijn lenigheid en snelheid van beweging aardig afgenomen. Maar ook de in het verleden aangeleerde technieken en houdingen waren behoorlijk verwaterd. Dit alles wilde ik graag verbeteren, dus de doelstelling was hiermee duidelijk gezet.

Dit, in combinatie met het gegeven dat ik regelmatig een ochtend in de week vrij ben, leidde er toe om op advies van onze sensei te starten met het volgen van een wekelijkse privé-training. Een advies waar ik absoluut geen spijt van heb gehad! Nagenoeg iedere dinsdagochtend train ik nu samen met een kleine groep (maximaal in totaal 4 karateka’s) onder de deskundige leiding van sensei Appie. Anders dan bij de groepslessen kan ik bij de privé-training per week vooraf aangeven waar ik ter verbetering aan wil werken. De sensei stemt hier dan vervolgens de training op af. De onderwerpen zijn dus heel divers. Werken we de ene week met name aan de diverse standen (dachi), de volgende week concentreren we ons op een speciaal onderdeel van een kata en wederom de week daarna op een bunkai. Maar alhoewel divers, bij al deze lessen zorgt de sensei voor een duidelijke focus (volgens zijn stelling: focusseer jezelf per activiteit op slechts 1 ding dat je wilt verbeteren, en doe dit dan goed) en geeft hij zeer directe en opbouwende feedback. Dé methode om te leren en perfectioneren!

Deze persoonlijke aandacht en ondersteuning heeft er voor mij toe geleid dat ik met stappen vooruit ben gegaan en inmiddels goed weet waar ik nog (allemaal) aan mag werken op mijn weg naar een hogere gradatie. De privé-training is daarmee voor mij een ideale aanvulling op de groepslessen: Datgene waar ik bij de groepslessen moeite mee heb, kan in de privélessen uitgediept en verbeterd worden. En niet te vergeten, behalve dat er iedere les hard gewerkt wordt, is de sfeer ook nog eens uitstekend. Heel belangrijk, want ook hier geldt: een goede balans tussen inzet & genieten is essentieel!

Is de privé-training, zoals in mijn geval, alleen interessant als aanvulling op de groepslessen of voor bepaalde gradaties/banden? Zeker niet! Door de individuele aandacht en de persoonlijke begeleiding zijn de privélessen ook een uitstekende manier voor een beginnende karateka om kennis te maken met deze veelzijdige sport, voordat je met de groepslessen start. Of voor de gevorderde karateka om de technieken en houding te perfectioneren.

En voor mij…ik blijf doorgaan met de privélessen, want er gloort nog altijd de hoop op een hogere band. Op welk niveau dan ook, het geeft veel voldoening om je toch telkens weer te blijven verbeteren. En uiteindelijk is het mij daar toch om te doen: voldoening halen uit alle activiteiten die ik onderneem.

Mocht je interesse hebben en/of meer willen weten over de mogelijkheden van privélessen, neem dan contact op met onze sensei.

Osu, Niek van Oijen

Lidewij:

prima combinatie!lidewij_zwartwit

Voordat ik met karate begon (nog geen 1,5 jaar geleden..), bewoog ik eigenlijk maar bizar weinig. Ik rolde iedere ochtend van mijn slaapkamer mijn werkkamer in en ’s avonds rolde ik weer terug met af en toe een uitje naar de keuken of de supermarkt. Heel langzaam drong het tot me door dat ik misschien eens wat meer moest gaan bewegen.

Na verschillende sportscholen te hebben bezocht en er ook weer gillend te zijn weggerend, nodigde een vriendin me uit om mee gaan naar haar wekelijkse tapdanse les. In een grote zaal moest je op een een of ander ritme heen en weer ‘huppelen’, waarbij je benen het werk hoorden te doen en je bovenlijf als het ware werd meegedragen. Maar na enkele mislukte pogingen zakte ik als een houten klaas neer op een bankje en besloot de rest van de les maar gewoon toe te kijken. Ook dit was niks voor mij…

En toen viel mijn oog op een plaatje, pal naast me aan de muur, dat verandering zou gaan brengen in mijn bewegingsloze leven: een foto van twee karateka die aan het sparren waren. ‘Ok, dat ga ik doen!’, schoot door me heen en de week erop maakte ik bij budosporten Elhatri een afspraak voor het volgen van privélessen. ‘Lekker veilig, privé-les’, dacht ik, ‘klein groepje, dus niet al te veel voor schut staan en niet te veel van die over-sportieve mensen om me heen die al van jongs af aan een vechtsport doen.’

De weken erop kwam ik netjes elke week op dinsdagochtend naar privé-les en leerde ik stapje voor stapje de basisbewegingen. Ik kon alles lekker op mijn gemak doen en nam dan ook mijn tijd, totdat sensei Appie voorzichtig aan me vroeg wat ik er van zou vinden om mee te gaan doen met de groepsles, omdat ik dan wellicht wat sneller vooruit zou gaan.

Hm, ik wist het niet zeker, maar na een proef-groeples, met heus niet alleen maar van die over-sportieve karatekas, was ik overtuigd. En al snel trainde ik niet een keer in de week mee met groepsles, maar twee keer. En nog steeds op dinsdagochtend privé-les. Gewoon, omdat het een fijne combinatie is: Tijdens de groepslessen moet je mee met het tempo van de les en als iets niet gaat zoals je wil, kan je er in de privé-les aan werken. Heel precies en op je eigen tempo, waardoor je de tijd hebt om aan te voelen waarom je bepaalde bewegingen maakt. En dat vind ik nou zo mooi aan karate: bewust bezig zijn met zowel je lichaam als geest.

Eigenlijk kan ik iedereen wel de combinatie privé- en groepsles aanbevelen!

Jo Pranger:

Ook Elvis deed Karate, hij had daar zelfs de zwarte band in weten te bemachtigen in 1960.
later volgede hij Karate van de Meester Khan Rhee waar hij uiteindelijk de 7de Dan behaalde in 1973.
Jo Pranger(eigenaar van het Elvis cafe “Princeville” in Eindhoven en lid van onze club) heeft een Handtekening weten te bemachtigen van de Meester van Elvis. zie hier het filmpje